Jak podają źródła historyczne Peroz był najstarszym synem władcy Persji. Który urodził się w roku 438, zaś zmarł w?457. Kiedy wstąpił w wiek dojrzały, został gubernatorem, a to z kolei sprawiło, że już w roku 442 posiadał ogromną władzę, co zapewne zdołał osiągnąć dzięki wpływom swego ojca. Historia Peroza jest prosta, niezawikłana, a główny wpływ na ten fakt, miały wydarzenia, w jakich przyszło mu brać udział. W okresie, kiedy był gubernatorem rozgorzały w Persji walki, które trwały nieprzerwanie przez kilkanaście lat. Ta sytuacja sprawiła, że Peroz nieustannie musiał uczestniczyć w wojnach, bitwach i potyczkach, aby chronić swych podwładnych. Oznaczał się niezwykłą odwagą, męstwem, ale też i uporem, co sprawiło, że nadano mu przydomek Peroz Zwycięski. Nie oznaczał on wcale, iż wygrywał bitwy, w których brał udział, lecz fakt, że nie lękał się podjąć wyzwania i zawsze gotów był na obronę ukochanej przez siebie Persji. Peroz odznaczał się nieugiętym charakterem, a to z kolei sprawiło, ze szybko piął się po szczeblach kariery politycznej. Wkrótce został następcą swego ojca, władcy Persji.
Posts Tagged ‘ważne postacie’
Symplicjusz uznany jest przez historyków za papieża, świętego człowieka, który przez długi okres swego życia sprawował władzę w Kościele Katolickim. Sprawowana przez niego władza papieska była niezwykle długa, ponieważ trwała od 3 marca 468 roku, aż do 10 marca roku 483. Symplicjusz jak podają źródła urodził się we Włoszech, a dokładnie w Tivoli. Był pierworodnym synem znakomitego obywatela o imieniu Kastinus. Niestety, dziś mamy bardzo mało informacji o tym niezwykłym i wybitnym ponad miarę człowieku. Wiadomo jednak, że był on w każdym calu katolikiem, a to z kolei wpłynęło na fakt, że z całym oddaniem, na jakie było go stać, bronił postanowień, jakie zostały uchwalone na Soborze Chalcedońskim. W jego działalności ważne jest także to, że starał się walczyć przeciwko coraz szerzej panującemu monofizytyzmowi, a także za wszelką cenę starał się pomóc cierpiącym na terenie Włoch najuboższym ludziom. Symplicjusz znany jest także z tego, że podczas najazdów barbarzyńskich na tereny Italii dał schronienie wielu prostym ludziom. Przed śmiercią był także świadkiem oddania tronu przez Romulusa Augustusa w ręce Odoakera.
Zwolennikiem monofizytyzmu był Akacjusz, człowiek uchodzący za patriarchę kościoła w Konstantynopola w latach 471 – 489. Ważny jest fakt, iż od początku jego panowania rozpoczęło się nadawanie tytułów patriarchów ekumenicznych. Działo się to bez poparcia papieży, a nawet pomimo ich nieustannych sprzeciwów i protestów. Protest papieży skierowany był głównie, dlatego, iż tytuł ten z języka greckiego oznaczał patriarchę całego świata, zaś tytuł papieski uznany był za niższy i mniej znaczący. Akacjusz I zasłynął także z tego, że na polecenie wydane przez cesarza opracował specyficzną formułę wiary. Formuła ta rezygnowała z bardzo wielu istotnych dogmatów i punktów, jakie wcześniej zostały opracowane na soborze chalcwedońskim w roku 451. Akacjusz I uważany był także przez wielu za wczesnochrześcijańskiego pisarza, który bardzo wcześnie, bo już w 318 roku został biskupem na terenie Syrii. Czytając biografię Akacjusza zauważyć też można, że był on zagorzałym przeciwnikiem Jana Chryzostoma, z jego powodu nie pojechał nawet na Sobór Efeski, jaki odbył się w 431 roku.