Zwolennikiem monofizytyzmu był Akacjusz, człowiek uchodzący za patriarchę kościoła w Konstantynopola w latach 471 – 489. Ważny jest fakt, iż od początku jego panowania rozpoczęło się nadawanie tytułów patriarchów ekumenicznych. Działo się to bez poparcia papieży, a nawet pomimo ich nieustannych sprzeciwów i protestów. Protest papieży skierowany był głównie, dlatego, iż tytuł ten z języka greckiego oznaczał patriarchę całego świata, zaś tytuł papieski uznany był za niższy i mniej znaczący. Akacjusz I zasłynął także z tego, że na polecenie wydane przez cesarza opracował specyficzną formułę wiary. Formuła ta rezygnowała z bardzo wielu istotnych dogmatów i punktów, jakie wcześniej zostały opracowane na soborze chalcwedońskim w roku 451. Akacjusz I uważany był także przez wielu za wczesnochrześcijańskiego pisarza, który bardzo wcześnie, bo już w 318 roku został biskupem na terenie Syrii. Czytając biografię Akacjusza zauważyć też można, że był on zagorzałym przeciwnikiem Jana Chryzostoma, z jego powodu nie pojechał nawet na Sobór Efeski, jaki odbył się w 431 roku.
Posts Tagged ‘informacje’
Okres wczesnego średniowiecza wielu historyków określa, jako czas chaosu, nie uporządkowania, czas, w którym wiara i dogmaty staczały się, zaś na świeci panowały wojny plemienne i religijne. Jedną z przyczyn panującego we wczesnym średniowieczu chaosu była niechęć zwyczajnych ludzi do kleru, który starał się swe godności przenieść do życia prywatnego. Szczególnie znane z okresu wczesnego średniowiecza są synody, czyli zjazdy kleru oraz innych przedstawicieli duchowieństwa. Najczęściej podczas soborów krytykowano wszystko, co nie odpowiadało władzy i prawom kościoła. Z tego też względu szczególnie mocno potępiono arianizm, oraz herezję. W czasach wczesnego średniowiecza dużą popularnością cieszyli się za to asceci, zaś duchowieństwo nie pochwalało tego trybu życia. Głównymi powodami chaosu, jaki panował w tym okresie były częste wojny, oraz nienawiść zwykłych, prostych ludzi do duchowieństwa. Niezwykłą rolę w tym okresie odegrał Zakon Benedyktynów, którzy dzięki temu, że posiadali wiele bibliotek z księgami i pismami, mogli kształcić prostą ludność i w ten sposób przekazywać im wiedze o świecie i kulturze.