Niezwykły człowiek, władca wielkiego imperium, Leon I urodził się w Tracji. Dokładna data jego urodzin nie jest znana, lecz najprawdopodobniej był to rok 401. Datę śmierci tego wielkiego cesarza wschodniorzymskiego, możemy jednak dokładnie określić, gdyż był to 18 stycznia 474 roku. Człowiek ten nie posiadał żadnego wykształcenia, jednakże już od 457 roku sprawował najważniejszą władzę w państwie, cesarza. Do osiągnięcia owej władzy pokonać jednak musiał bardzo długą drogę, gdyż najpierw służył w armii, a następnie awansował do rangi trybunału. Następnym krokiem w jego karierze politycznej był awans na dowódcę garnizonu. W końcu został cesarzem, zaś charakterystycznym zdarzeniem w jego życiu był fakt, iż jako pierwszy cesarz przyjął królewski diadem z rąk władcy Konstantynopola. W chwili swego panowania, kiedy to próbował się uwolnić od władzy Aspara zapoczątkował własną dynastię zwaną Dynastią Leońską. Leon I utracił swą pozycję w wyniku buntu, jaki wybuchł w Tracji. Wówczas to cesarz sam musiał zrezygnować z panowania w kraju, zaś jego następcą został Patrycjusz.
Posts Tagged ‘historia’
Okres wczesnego średniowiecza wielu historyków określa, jako czas chaosu, nie uporządkowania, czas, w którym wiara i dogmaty staczały się, zaś na świeci panowały wojny plemienne i religijne. Jedną z przyczyn panującego we wczesnym średniowieczu chaosu była niechęć zwyczajnych ludzi do kleru, który starał się swe godności przenieść do życia prywatnego. Szczególnie znane z okresu wczesnego średniowiecza są synody, czyli zjazdy kleru oraz innych przedstawicieli duchowieństwa. Najczęściej podczas soborów krytykowano wszystko, co nie odpowiadało władzy i prawom kościoła. Z tego też względu szczególnie mocno potępiono arianizm, oraz herezję. W czasach wczesnego średniowiecza dużą popularnością cieszyli się za to asceci, zaś duchowieństwo nie pochwalało tego trybu życia. Głównymi powodami chaosu, jaki panował w tym okresie były częste wojny, oraz nienawiść zwykłych, prostych ludzi do duchowieństwa. Niezwykłą rolę w tym okresie odegrał Zakon Benedyktynów, którzy dzięki temu, że posiadali wiele bibliotek z księgami i pismami, mogli kształcić prostą ludność i w ten sposób przekazywać im wiedze o świecie i kulturze.