Rok 471 n. e.

Wczesne średniowiecze

monika — Sat, 20 Nov 2010 18:15:26 +0000

Wczesne średniowiecze rozpoczęło się w roku 476, zaś wydarzeniem symbolicznym tego okresu był upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego. W to okresie miała swój początek trwająca przez niemal cztery wieki wędrówka ludów. Wczesne średniowiecze cechowało się ciągłymi podbojami barbarzyńskich plemion, zaś dopiero początkiem szesnastego wieku zaczęły powstawać pierwsze silne, ustabilizowane państwa. Pierwszym pełnoprawnym państwem było ogromne jak na owe czasy Państwo frankijskie. Cechowało się ono także wielką władzą i potęgą gdyż w przeciągu niecałego wieku podbiło ono Galię. Niezwykle ważnym państwem w okresie wczesnego średniowiecza było także królestwo Austrii, które swą politykę prowadziło na całym Półwyspie Iberyjskim. Ważnym okresem w tych wiekach było panowanie Karola Wielkiego, który stworzył olbrzymie Królestwo Karolińskie. Krótko po śmierci twórcy państwa jego nazwa została zmieniona na Cesarstwo Rzymskie, zaś następnie podzielone zostało według postanowień traktatu w Verdum na trzy mniejsze państewka. W okresie wczesnego średniowiecza powstały także inne mniejsze państwa, jak na przykład: Księstwo Serbskie czy też Królestwo Norwegii.

Euryk

monika — Sat, 20 Nov 2010 17:21:31 +0000

Niekwestionowanym królem państwa Wizygotów był Euryk, władca pochodzący z rodu Baltów, który urodził się około roku 415 zaś jego śmierć datuje się na rok 484. Jego panowanie było okresem, w którym to on sam i cały swój lud uzależnił od wpływów rzymskich. Ważnym wydarzeniem, które zdołał dokonać podczas swego panowania był fakt, ze udało mu się opanować rozległe obszary, sięgające od Gibraltaru aż po Loarę, a także te leżące pomiędzy Zatoką Biskajską i Alpami. Euryk był pierwszym królem germańskim, który w roku 471 przeprowadził oficjalną kodyfikację prawa, jakie obowiązywało Wizygotów. Ważnym osiągnięciem tego walecznego władcy było także to, ze zdołał odebrać Rzymianom obszary takie jak: Saragossa oraz Pampeluna. Oprócz tego w jego posiadaniu znalazły się także tereny leżące w dorzeczy rzeki Ebro. Euryk przeprowadził wiele wojen domowych, dzięki czemu udało mu się powiększyć oraz umocnić państwo Wizygotów. Za prawo koronacji oddał Juliuszowi Neposowi Prowansję a tym samym doprowadził swe państwo do szczytu potęgi.

Genzeryk

monika — Sat, 20 Nov 2010 17:17:16 +0000

Genzeryk, zwany także przez niektórych historyków jako Gaiserich, bądź Genseryk; urodził się około roku 390, lecz data ta nie jest w stu procentach pewna. Wiadomo natomiast, że datą jego śmierci był 25 stycznia 477 roku. W całym swoim życiu słynął z faktu, że od najmłodszych lat był wyznawcą arianizmu, zaś w wieku dojrzałym został królem Wandalów i Alanów. Jako nieślubny syn Godigisela nie miał wielkich perspektyw, dlatego też możliwość zostania królem zawdzięczał jedynie swemu przyrodniemu bratu, który przed śmiercią przekazał mu swą władzę. Życie jego napiętnowane jest podróżą, wieczną tułaczką, gdyż chcąc podbijać kolejne ziemie, wraz ze swoim ludem, który liczył około osiemdziesięciu tysięcy osób przeprawił się przez Cieśninę, Giblartatską, aby tam wzmocnić swe rządy, honor i chwałę. Na uwagę zasługuje oblężenie Hippony które zakończyło się klęską, gdyż już po kilku dniach władca musiał się wycofać. Klęsk władca poniósł wiele, ponieważ nie udało mu się także podbić Kartaginy ani Cyrty, dlatego też dążył do zawarcia pokoju, rezygnując z własnej dumy, gdyż zewsząd groziła mu śmierć i wygnanie.

Prokopiusz Antemiusz

monika — Sat, 20 Nov 2010 17:16:29 +0000

Jednym z najbardziej znanych cesarzy zachodniorzymskich był Prokopiusz Artemiusz, który władał w okresie od kwietnia 467 roku, aż do lipca roku 472. źoną cesarza Prokopiusza Artemiusza była piękna, jedyna córka cesarza Marcjana o imieniu Eurydyka. Swoją karierę polityczną Prokopiusz rozpoczął, jako konsul. Oprócz tego tytułu chlubił się także posiadaniem przydomków jak komes oraz patrycjusz. Swobodnie mógł rozpoczynać on karierę zawodową, gdyż doskonałe podstawy wyniósł już z domu rodzinnego, ponieważ jego ojciec zasłynął, jako dzielny i odważny w każdej bitwie wódz. Najważniejszym a zarazem nieudanym zadaniem, którego nie był w stanie wypełnić do końca był fakt, że chciał zniszczyć państwo Wandalów leżące w Afryce. Po owej klęsce utracił znacznie i dumę, jaką niegdyś okazywali mu poddani. Wówczas to powoli zaczął tracić swe panowanie, a przede wszystkim stracił honor, gdyż wielu ludzi nazywało go zwykłym, nic nieznaczącym Greczynkiem. Zginął w roku, 472 kiedy to został ścięty przez Gundobada, wodza oblegającego bramy Rzymu.

Peroz

monika — Sat, 20 Nov 2010 17:15:52 +0000

Jak podają źródła historyczne Peroz był najstarszym synem władcy Persji. Który urodził się w roku 438, zaś zmarł w?457. Kiedy wstąpił w wiek dojrzały, został gubernatorem, a to z kolei sprawiło, że już w roku 442 posiadał ogromną władzę, co zapewne zdołał osiągnąć dzięki wpływom swego ojca. Historia Peroza jest prosta, niezawikłana, a główny wpływ na ten fakt, miały wydarzenia, w jakich przyszło mu brać udział. W okresie, kiedy był gubernatorem rozgorzały w Persji walki, które trwały nieprzerwanie przez kilkanaście lat. Ta sytuacja sprawiła, że Peroz nieustannie musiał uczestniczyć w wojnach, bitwach i potyczkach, aby chronić swych podwładnych. Oznaczał się niezwykłą odwagą, męstwem, ale też i uporem, co sprawiło, że nadano mu przydomek Peroz Zwycięski. Nie oznaczał on wcale, iż wygrywał bitwy, w których brał udział, lecz fakt, że nie lękał się podjąć wyzwania i zawsze gotów był na obronę ukochanej przez siebie Persji. Peroz odznaczał się nieugiętym charakterem, a to z kolei sprawiło, ze szybko piął się po szczeblach kariery politycznej. Wkrótce został następcą swego ojca, władcy Persji.

Symplicjusz

monika — Sat, 20 Nov 2010 17:14:56 +0000

Symplicjusz uznany jest przez historyków za papieża, świętego człowieka, który przez długi okres swego życia sprawował władzę w Kościele Katolickim. Sprawowana przez niego władza papieska była niezwykle długa, ponieważ trwała od 3 marca 468 roku, aż do 10 marca roku 483. Symplicjusz jak podają źródła urodził się we Włoszech, a dokładnie w Tivoli. Był pierworodnym synem znakomitego obywatela o imieniu Kastinus. Niestety, dziś mamy bardzo mało informacji o tym niezwykłym i wybitnym ponad miarę człowieku. Wiadomo jednak, że był on w każdym calu katolikiem, a to z kolei wpłynęło na fakt, że z całym oddaniem, na jakie było go stać, bronił postanowień, jakie zostały uchwalone na Soborze Chalcedońskim. W jego działalności ważne jest także to, że starał się walczyć przeciwko coraz szerzej panującemu monofizytyzmowi, a także za wszelką cenę starał się pomóc cierpiącym na terenie Włoch najuboższym ludziom. Symplicjusz znany jest także z tego, że podczas najazdów barbarzyńskich na tereny Italii dał schronienie wielu prostym ludziom. Przed śmiercią był także świadkiem oddania tronu przez Romulusa Augustusa w ręce Odoakera.

Akacjusz

monika — Sat, 20 Nov 2010 17:13:28 +0000

Zwolennikiem monofizytyzmu był Akacjusz, człowiek uchodzący za patriarchę kościoła w Konstantynopola w latach 471 – 489. Ważny jest fakt, iż od początku jego panowania rozpoczęło się nadawanie tytułów patriarchów ekumenicznych. Działo się to bez poparcia papieży, a nawet pomimo ich nieustannych sprzeciwów i protestów. Protest papieży skierowany był głównie, dlatego, iż tytuł ten z języka greckiego oznaczał patriarchę całego świata, zaś tytuł papieski uznany był za niższy i mniej znaczący. Akacjusz I zasłynął także z tego, że na polecenie wydane przez cesarza opracował specyficzną formułę wiary. Formuła ta rezygnowała z bardzo wielu istotnych dogmatów i punktów, jakie wcześniej zostały opracowane na soborze chalcwedońskim w roku 451. Akacjusz I uważany był także przez wielu za wczesnochrześcijańskiego pisarza, który bardzo wcześnie, bo już w 318 roku został biskupem na terenie Syrii. Czytając biografię Akacjusza zauważyć też można, że był on zagorzałym przeciwnikiem Jana Chryzostoma, z jego powodu nie pojechał nawet na Sobór Efeski, jaki odbył się w 431 roku.

Gennadiusz I

monika — Sat, 20 Nov 2010 17:11:57 +0000

Jednym z najbardziej godnym średniowiecznym, wczesnochrześcijańskim pisarzem, a zarazem teologiem był Gennadiusz I. Niestety nie wiemy nic o dacie jego urodzenia, wiadomo jednak, że już w latach 457 – 471 był głównym patriarchą w Konstantynopolu. Najbardziej znane w twórczości Gennadiusza I było napisane, zaraz po jego wyborze na patriarchę, zaś nazwa pisma brzmiała: „Pismo synodalne”. Pismo to skierowane było głównie przeciwko symonii, zaś dziś można podziwiać tylko jego fragmenty, gdyż całe pismo nie zostało zachowane. W „piśmie synodalnym” Gennadiusza znajdują się także obszerne komentarze pochodzące z Księgi Rodzaju oraz z Listu do Koryntian. Dorobkiem pisarskiego życia tego człowieka był także szereg homilii, które jednak nie zachowały się nawet w najmniejszej części do czasów współczesnych, dlatego też niewielkie mamy przepuszczenia jak mogły one wyglądać oraz o jakich problemach traktować. Gennadiusz I zmarł 25 sierpnia w roku 471, zaś jego grób odwiedzać możemy dziś w Konstantynopolu.

Childeryk I

monika — Sat, 20 Nov 2010 17:11:19 +0000

Niekwestionowany król Franków, Childeryk I, urodził się około roku 437 roku, zaś pochodził z Dynastii Merowingów. Swą najwyższą władzę w państwie sprawował on od roku 457. Niestety jego władza nie trwała długo, ponieważ już kilka lat po oficjalnej koronacji syn króla Meroweusza, został wygnany z kraju przez swoich poddanych. Wówczas to udał się do kraju, którym była Turyngia. W państwie tym przebywał osiem, lat, zaś po tym okresie został ponowny wezwany do królestwa franków, aby usiąść na tronie i sprawować władzę. Jednym z najważniejszych wydarzeń w życiu Childeryka I był fakt, ze w roku 463 udało mu się pokonać, cieszących się złą sławą Wizygotów. Chcieli oni zająć obszary położone nad Loarą, jednak Childeryk I wraz z wojskami rzymskimi zdołał temu zapobiec. Następcą króla Childeryka I był jego jedyny syn, który pochodził ze związku władcy z Basiną, siostrą króla Turynów. Warto wspomnieć także, ze Childerykowi I udało się zdobyć także Angeras, zaś, aby mógł tego dokonać musiał pokonać Sasów. Childeryk I zmarł w 472 roku, zaś w roku 1653 roku archeolodzy odkryli jego grób przy kościele świętego Bartłomieja w Tournai.

Leon I

monika — Sat, 20 Nov 2010 17:10:42 +0000

Niezwykły człowiek, władca wielkiego imperium, Leon I urodził się w Tracji. Dokładna data jego urodzin nie jest znana, lecz najprawdopodobniej był to rok 401. Datę śmierci tego wielkiego cesarza wschodniorzymskiego, możemy jednak dokładnie określić, gdyż był to 18 stycznia 474 roku. Człowiek ten nie posiadał żadnego wykształcenia, jednakże już od 457 roku sprawował najważniejszą władzę w państwie, cesarza. Do osiągnięcia owej władzy pokonać jednak musiał bardzo długą drogę, gdyż najpierw służył w armii, a następnie awansował do rangi trybunału. Następnym krokiem w jego karierze politycznej był awans na dowódcę garnizonu. W końcu został cesarzem, zaś charakterystycznym zdarzeniem w jego życiu był fakt, iż jako pierwszy cesarz przyjął królewski diadem z rąk władcy Konstantynopola. W chwili swego panowania, kiedy to próbował się uwolnić od władzy Aspara zapoczątkował własną dynastię zwaną Dynastią Leońską. Leon I utracił swą pozycję w wyniku buntu, jaki wybuchł w Tracji. Wówczas to cesarz sam musiał zrezygnować z panowania w kraju, zaś jego następcą został Patrycjusz.