Wczesne średniowiecze rozpoczęło się w roku 476, zaś wydarzeniem symbolicznym tego okresu był upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego. W to okresie miała swój początek trwająca przez niemal cztery wieki wędrówka ludów. Wczesne średniowiecze cechowało się ciągłymi podbojami barbarzyńskich plemion, zaś dopiero początkiem szesnastego wieku zaczęły powstawać pierwsze silne, ustabilizowane państwa. Pierwszym pełnoprawnym państwem było ogromne jak na owe czasy Państwo frankijskie. Cechowało się ono także wielką władzą i potęgą gdyż w przeciągu niecałego wieku podbiło ono Galię. Niezwykle ważnym państwem w okresie wczesnego średniowiecza było także królestwo Austrii, które swą politykę prowadziło na całym Półwyspie Iberyjskim. Ważnym okresem w tych wiekach było panowanie Karola Wielkiego, który stworzył olbrzymie Królestwo Karolińskie. Krótko po śmierci twórcy państwa jego nazwa została zmieniona na Cesarstwo Rzymskie, zaś następnie podzielone zostało według postanowień traktatu w Verdum na trzy mniejsze państewka. W okresie wczesnego średniowiecza powstały także inne mniejsze państwa, jak na przykład: Księstwo Serbskie czy też Królestwo Norwegii.
Archive for the ‘Tło roku 471’ Category
Okres wczesnego średniowiecza wielu historyków określa, jako czas chaosu, nie uporządkowania, czas, w którym wiara i dogmaty staczały się, zaś na świeci panowały wojny plemienne i religijne. Jedną z przyczyn panującego we wczesnym średniowieczu chaosu była niechęć zwyczajnych ludzi do kleru, który starał się swe godności przenieść do życia prywatnego. Szczególnie znane z okresu wczesnego średniowiecza są synody, czyli zjazdy kleru oraz innych przedstawicieli duchowieństwa. Najczęściej podczas soborów krytykowano wszystko, co nie odpowiadało władzy i prawom kościoła. Z tego też względu szczególnie mocno potępiono arianizm, oraz herezję. W czasach wczesnego średniowiecza dużą popularnością cieszyli się za to asceci, zaś duchowieństwo nie pochwalało tego trybu życia. Głównymi powodami chaosu, jaki panował w tym okresie były częste wojny, oraz nienawiść zwykłych, prostych ludzi do duchowieństwa. Niezwykłą rolę w tym okresie odegrał Zakon Benedyktynów, którzy dzięki temu, że posiadali wiele bibliotek z księgami i pismami, mogli kształcić prostą ludność i w ten sposób przekazywać im wiedze o świecie i kulturze.