Wczesne średniowiecze rozpoczęło się w roku 476, zaś wydarzeniem symbolicznym tego okresu był upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego. W to okresie miała swój początek trwająca przez niemal cztery wieki wędrówka ludów. Wczesne średniowiecze cechowało się ciągłymi podbojami barbarzyńskich plemion, zaś dopiero początkiem szesnastego wieku zaczęły powstawać pierwsze silne, ustabilizowane państwa. Pierwszym pełnoprawnym państwem było ogromne jak na owe czasy Państwo frankijskie. Cechowało się ono także wielką władzą i potęgą gdyż w przeciągu niecałego wieku podbiło ono Galię. Niezwykle ważnym państwem w okresie wczesnego średniowiecza było także królestwo Austrii, które swą politykę prowadziło na całym Półwyspie Iberyjskim. Ważnym okresem w tych wiekach było panowanie Karola Wielkiego, który stworzył olbrzymie Królestwo Karolińskie. Krótko po śmierci twórcy państwa jego nazwa została zmieniona na Cesarstwo Rzymskie, zaś następnie podzielone zostało według postanowień traktatu w Verdum na trzy mniejsze państewka. W okresie wczesnego średniowiecza powstały także inne mniejsze państwa, jak na przykład: Księstwo Serbskie czy też Królestwo Norwegii.
Niekwestionowanym królem państwa Wizygotów był Euryk, władca pochodzący z rodu Baltów, który urodził się około roku 415 zaś jego śmierć datuje się na rok 484. Jego panowanie było okresem, w którym to on sam i cały swój lud uzależnił od wpływów rzymskich. Ważnym wydarzeniem, które zdołał dokonać podczas swego panowania był fakt, ze udało mu się opanować rozległe obszary, sięgające od Gibraltaru aż po Loarę, a także te leżące pomiędzy Zatoką Biskajską i Alpami. Euryk był pierwszym królem germańskim, który w roku 471 przeprowadził oficjalną kodyfikację prawa, jakie obowiązywało Wizygotów. Ważnym osiągnięciem tego walecznego władcy było także to, ze zdołał odebrać Rzymianom obszary takie jak: Saragossa oraz Pampeluna. Oprócz tego w jego posiadaniu znalazły się także tereny leżące w dorzeczy rzeki Ebro. Euryk przeprowadził wiele wojen domowych, dzięki czemu udało mu się powiększyć oraz umocnić państwo Wizygotów. Za prawo koronacji oddał Juliuszowi Neposowi Prowansję a tym samym doprowadził swe państwo do szczytu potęgi.
Genzeryk, zwany także przez niektórych historyków jako Gaiserich, bądź Genseryk; urodził się około roku 390, lecz data ta nie jest w stu procentach pewna. Wiadomo natomiast, że datą jego śmierci był 25 stycznia 477 roku. W całym swoim życiu słynął z faktu, że od najmłodszych lat był wyznawcą arianizmu, zaś w wieku dojrzałym został królem Wandalów i Alanów. Jako nieślubny syn Godigisela nie miał wielkich perspektyw, dlatego też możliwość zostania królem zawdzięczał jedynie swemu przyrodniemu bratu, który przed śmiercią przekazał mu swą władzę. Życie jego napiętnowane jest podróżą, wieczną tułaczką, gdyż chcąc podbijać kolejne ziemie, wraz ze swoim ludem, który liczył około osiemdziesięciu tysięcy osób przeprawił się przez Cieśninę, Giblartatską, aby tam wzmocnić swe rządy, honor i chwałę. Na uwagę zasługuje oblężenie Hippony które zakończyło się klęską, gdyż już po kilku dniach władca musiał się wycofać. Klęsk władca poniósł wiele, ponieważ nie udało mu się także podbić Kartaginy ani Cyrty, dlatego też dążył do zawarcia pokoju, rezygnując z własnej dumy, gdyż zewsząd groziła mu śmierć i wygnanie.